Psalm 72: een lied van hoop.

Zij zullen U vrezen. Zolang de zon en de maan zullen zijn. Van geslacht tot geslacht.
In Zijn dagen zal de rechtvaardige tot bloei komen.
Er zal grote vrede zijn, tot de maan niet meer is.
Hij zal heersen vanaf de noordelijke IJszee tot aan de Stille Oceaan. Van de rivier de Nijl tot aan de einden der aarde.
De inwoners van de Sahara en Siberië zullen voor hem neerbukken.
Soldaten van IS zullen het stof oplikken.
De president van Amerika en alle ministers zullen geschenken brengen.
Poetin en Kim Jong-un zullen schatten aanvoeren. Ja alle koningen, ministers en staatshoofden zullen zich voor Hem nederbuigen.
Hun onderdanen zullen Hem dienen.
Want Hij zal Zijn kinderen in Noord-Korea redden, die daar roepen.
De man in Iran die geen helper heeft.
Hij zal de ziel van het weeskind in Mexico verlossen.
De zielen van de mensen die de doodstraf krijgen verlossen.
Hij zal hun zielen van list en geweld bevrijden. Hun bloed is kostbaar in Zijn ogen.
Hij zal leven. Men zal Hem veel geld geven, ze zullen tot Hem bidden en Hem zegenen.
Een hand vol koren op Antarctica: de vrucht daarvan zal ruisen als het Amazonegebied.
De inwoners van de sloppenwijken zullen bloeien als het kruid der aarde.
Zijn Naam zal zijn tot in eeuwigheid.
Zolang de zon er is wordt Zijn Naam van kind tot kind voortgeplant.
En zij zullen in Hem gezegend worden.
Alle inwoners van Las Vegas, Amsterdam, Rome en Bagdad zullen Hem welgelukzalig roemen.

Zie je het voor je? Trump en Poetin die samen voor God op de knieën gaan. Gevangenissen in Iran breken open. In Noord-Korea worden op straat psalmen gezongen. In plaats van dat ze hun geld naar het casino brengen geven de inwoners van Las Vegas hun geld aan God.

Nergens zal meer een arme of een verdrukte zijn.

Ik hoor je denken, ‘Mooie gedachte, dat zou fijn zijn. Maar op deze aarde gaat dat hem niet worden.’ Mijn gevoel is hetzelfde. Maar kijk naar vers 18. ‘Geloofd zij de Heere God, de God van Israel. Hij doet wonderen, Hij alleen.’ God kent ons. Hij liet die woorden niet voor niets opschrijven. Waarschijnlijk dachten de mensen in Israël hetzelfde. ‘God kan wel veel, maar we moeten natuurlijk wel realistisch blijven’. En juist daarom heeft Hij Zelf deze woorden voor ons op laten schrijven. Zodat we verder kijken dan onze grenzen, ons beperkte zicht en onze angst.

Zijn er grenzen aan Zijn macht?

Psalm 72 is een aansporing om naar boven te blijven kijken. Juist als je de krant openslaat en er niets anders lijkt te zijn dan haat, moord en geweld. Of als je misschien de krant dicht houdt omdat je er toch niets aan kunt doen. De aarde is een puinhoop en psalm 72 lijkt verder weg dan ooit. En toch: een lied van hoop. Hoe het ook gaat: God heeft de touwtjes in handen.
Hij regeert van de zee tot aan de zee.

Laten we bidden om vrede, voor de mensen in Noord-Korea. Voor Trump, Poetin en de leider van Noord-Korea. Voor de inwoners van ons land, voor mensen in sloppenwijken, mensen in gevangenissen. Hun bloed is dierbaar in Zijn ogen. En eindig met deze woorden: Geloofd zij voor eeuwig Zijn heerlijke Naam. En laat heel de aarde met Zijn heerlijkheid vervuld worden. Amen!